Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/14615 K.2022/20719

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suç tarihi itibariyle TCK’nın 151. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçuyla birlikte işlenen kasten yaralama suçu uzlaşma kapsamında olmayıp, yapılan uzlaşma işlemleri bu nedenle geçersiz ise de, hükümden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesiyle CMK’nın 253/3. fıkrasında yer alan ‘etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar’ ibaresi madde metninden çıkarılmakla TCK’nın 151. maddesinin uzlaştırma kapsamına girmiş olması ve yine hükümden sonra 24/10/2019 tarihinde yürürlüğe giren, 7188 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile değişik CMK’nın 253. maddesi uyarınca, uzlaştırma kapsamına giren bir suçun,

bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte ve aynı mağdura karşı işlenmiş olması hâlinde uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağına ilişkin düzenleme karşısında; somut olayda katılan ...'ya yönelik kasten yaralama ve katılan ...'a yönelik mala zarar verme suçları yönünden uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,