KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2022/1506 E., 2022/3530 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mart 2022
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
292 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Hükmedilen cezanın türü ve süresine göre sanık ...’un duruşmalı temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.
Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ... ve müdafiinin temyiz istemlerinin, suçun teşebbüs aşamasında kaldığı, malın değerinin az olması nedeniyle TCK’nın 145. maddesinin uygulanması ve alt sınırdan uzaklaşılmaması gerektiği, sanığın ağabeyinin müştekinin zararını gidermek istediği ama müştekinin zararın olmadığını şikayetçi olmadığını söylediği, bu nedenle etkin pişmanlık ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasının gerektiği, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre uygulanmasına karar verilip hiçbir indirimin yapılmadığı,
hizmetin aksayıp aksamadığının yeterince araştırılmadan artırım yapıldığına ilişkin olduğu; sanık ... ve müdafiinin temyiz istemlerinin, cezanın haksız olduğu, sanığın alkollü olması, pişmanlığı, cezaevinde olması nedeniyle zararın tamamını gideremediği hususları gözetilmeden üst sınırdan ceza verildiği, üst sınırdan ceza verilme gerekçesinin yetersiz olduğu, suçun teşebbüs aşamasında kaldığı, hizmetin aksayıp aksamadığının yeterince araştırılmadan artırım yapıldığı, atılı suçtan beraat kararı verilmesi, aksi takdirde lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2022/1506, K. 2022/3530, 2 Mart 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama