Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/15210 K.2024/13843

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II. Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 28.11.2019 tarihli bozma kararından sonra verilen ve Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 12.09.2023 tarihli ve 2022/6-131 Esas, 2023/415 Karar sayılı kararı uyarınca, sanığın şikâyetçilerin oturduğu apartmana girerek, şikâyetçilere ait ayakkabıları çalması şeklindeki eyleminde; şikâyetçilerin ikametlerinin aynı katta bulunup bulunmadığı araştırılarak aynı katta bulunuyorsa tek mahkûmiyet hükmü kurulup, TCK'nın 43/1. maddesine göre artırım yapılması gerektiği, farklı katlarda bulunuyorsa ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,