Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/1553 K.2025/2997

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-b, 35, 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası verildiği, sanık ve o yer Cumhuriyet savcısının istinaf talebi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince İlk Derece Mahkemesi 7. Ceza Dairesince duruşma açılarak yapılan yargılama sonuncunda kararı kaldırılıp, sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 62/1. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezasına hükmedildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu,

260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin, suçu işlemediğine, üzerinde yakalanan cep telefonunun Fatih isimli arkadaşı tarafından kendisine emaneten verildiğine, hırsızlık konusu olduğunu bilmediğine, tesadüfen suçun işlendiği yerde bulunduğuna, beraatine karar verilmesini talep ettiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;