Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/15860 K.2023/3789

Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.06.2015 tarihli ve 2015/6060 Esas sayılı iddianamesiyle hükümlü hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından şikâyetçinin iş yeri kapısına zarar vererek girip, suça konu eşyaları çaldığı iddiasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 116/2, 151 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması amacıyla kamu davası açılmıştır.

Büyükçekmece 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.11.2015 tarihli ve 2015/358 Esas, 2015/716 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 168/2, 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/2, 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis, mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 151, 62. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesi uyarınca tüm suçlar için hak yoksunluklarının uygulanmasına, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca tüm suçlar için mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ilişkin hükmün, temyiz edilmeksizin 22.11.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/1. maddesi uyarınca, 24.10.2022 tarihli ve 2021/25826 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.12.2022 tarihli ve KYB-2022/135824 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.12.2022 tarihli ve KYB-2022/135824 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, Mahkemesince tekerrüre esas alınan Büyükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.02.2015 tarihli ve 2014/329 Esas, 2015/52 Karar sayılı kararının kesinleşme tarihinin 25.03.2015 olduğu ve incelemeye konu sanığın üzerine atılı suç tarihinin ise 13.03.2015 olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 58/1. maddesinde yer alan, "Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi hâlinde, tekerrür hükümleri uygulanır." şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak, şartları oluşmadığı halde sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendinin ilgili bölümünün “... daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2.Dosya kapsamına göre, Mahkemesince tekerrüre esas alınan Büyükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.02.2015 tarihli ve 2014/329 Esas, 2015/52 Karar sayılı kararının kesinleşme tarihinin 25.03.2015 olduğu ve incelemeye konu hükümlünün üzerine atılı suçların tarihinin ise 13.03.2015 olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 58/1. maddesinde yer alan, "Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi hâlinde, tekerrür hükümleri uygulanır." şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak ve başkaca da tekerrüre esas ilamı olmayan,

5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanma şartları oluşmayan hükümlü hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüş. 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR