Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/16275 K.2023/2370

Hükümlü hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, tebliğname tebliğinin usûlüne göre yapıldığı, ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.03.1996 tarihli ve Esas No: 1996/367, İddianame No: 1996/256 sayılı iddianamesi ile hükümlünün, şikâyetçiye ait olan otomobili gece vakti çaldığı iddiasıyla 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 491/2, 522. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Hükümlü hakkında ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.02.1997 tarihli ve 1996/384 Esas, 1997/111 Karar sayılı kararı ile, 765 sayılı Kanun'un 491/2, 522, 59. maddeleri gereğince 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, karar 04.04.1997 tarihinde kesinleşmiştir.

3. ... Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün yürürlüğe giren lehe hükümler yönünden değerlendirilmesi talebi üzerine Mahkemece 06.04.2006 tarihli ek karar ile, daha lehe olduğu gerekçesi ile ilk hükmün aynen uygulanmasına karar verilmiş, ek karar 03.05.2006 tarihinde kesinleşmiştir.

4. Ancak bu uyarlama kararı Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmemiş, Başsavcılık tarafından infaz işlemlerine esas olmak üzere 22.11.2019 tarihinde kesinleştirilerek gönderilmesi istenmiş, 01.03.2021 tarihli ek karar ile, " 06.04.2006 tarihli ek kararda kanun yolunu Yargıtay içtihatlarına aykırı olarak temyiz yerine itiraz olarak gösterildiği bu nedenle yok hükmünde bulunduğu ve geçen zaman içinde hükümlü sanık lehine bir çok değişiklik yapılması nedeniyle", evrak üzerinde yapılan inceleme sonucunda, 765 sayılı Kanun uyarınca verilen hüküm sanık lehine bulunduğundan 5237 sayılı Kanun uyarınca uyarlama talebinin reddine, 21.02.1997 tarihli kararın infazının aynen devamına karar verilmiştir.

5. Kararın hükümlü tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 13.04.2022 tarihli ve 2022/613 Esas, 2022/7326 Karar sayılı kararı ile, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 gün ve 162/173 sayılı kararında açıklandığı gibi lehe olan Kanun'un belirlenmesi herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasını, takdir hakkının kullanılmasını gerektiriyorsa veya sonraki kanun ile cezanın kişiselleştirilmesine ilişkin hükümlerin uygulanması olanağı doğmuşsa yargılamasının duruşmalı yapılması zorunlu olduğu gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

6. ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.11.2022 tarihli ve 2022/806 Esas, 2022/1388 Karar sayılı kararı ile, 765 sayılı Kanun uyarınca verilen hüküm sanık lehine bulunduğundan 5237 sayılı Kanun'un 7/2. maddesi uyarınca uyarlama talebinin reddine, 21.02.1997 tarihli hükmün infazının aynen devamına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükümlü müdafii süresi içerisinde verdiği 02.11.2022 tarihli dilekçesi ile süre tutum talebinde bulunmuş, gerekçeli karar tebliğ edilmesine rağmen ayrıntılı dilekçe vermemiş, hükümlü 03.11.2022 havale tarihli temyiz dilekçesinde çok eskiden ceza aldığını, çıkan yasalardan faydalanmak istediğini belirtimiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Şikâyetçinin otomobili, 08.11.1994 tarihinde, evinin önünde park hâlinde iken, saat 23.00-00.20 arasında, ehliyet ve ruhsatı ile birlikte çalınmıştır.

2. Suça konu otomobil 28.03.1995 tarihinde ...'da bulunmuş, hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan dava açılan ... uhdesinde ele geçirilmiştir.

3. ..., beyanında galericilik yaptığını, suça konu aracı 08.03.1995 tarihinde, bir kişiden aldığını, kendisine ...'a ait belge gösterdiğini söylemiştir.

4. Görevlilerce, birçok oto hırsızlığı firarisi olan hükümlünün, şikâyetçiye ait otomobil hırsızlığını gerçekleştirdiği yönündeki tespit üzerine hükümlü hakkında ... Asliye Ceza Mahkemesince verilen 21.02.1997 tarihli mahkûmiyet kararı 04.04.1997 tarihinde kesinleşmiştir.

IV. GEREKÇE

Mahkemece, hükümlü hakkında geceleyin umumun tekafülü altındaki oto hırsızlığı suçu nedeni ile 21.02.1997 tarihli ve 1996/384 Esas, 1997/111 Karar sayılı kararı ile 765 sayılı Kanun'un 491/2. maddesi gereğince asgarî hadden olacak şekilde 1 yıl hapis cezası verildiği, hırsızlığa konu eşyanın suç tarihindeki değeri pek fahiş kabul edildiğinden 522. maddesi gereğince takdiren 1/2 oranında artırılarak 1 yıl 6 ay hapis cezası verildiği, takdiri indirim sebebinin varlığı kabul edilerek 765 sayılı Kanun'un 59/1. maddesi gereğince belirlenen ceza 1/6 oranında indirilmek suretiyle sonuç olarak 1 yıl 3 ay hapis cezası verildiği,

5237 sayılı Kanun'un hükümlünün eylemi ile ilgili olarak düzenlenen 142/1-e maddesi gereğince adet gereği açıkta bırakılan eşya hakkında hırsızlık suçunun asgarî cezasının 2 yıl hapis olduğu, eylem gece gerçekleştirildiğinden aynı Kanun'un 143. maddesi gereğince tehlike ve zararın ağırlığı gözönüne alınmak suretiyle taktiren 1/6 oranında artırım yapılması durumunda cezanın 2 yıl 4 ay hapis cezası olacağı, aynı Kanun'un 145. maddesinin hükümlü lehine uygulanma şartlarının mevcut olmadığı,

takdiri indirim sebebinin kabulü nedeni ile aynı Kanun'un 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirilmesi halinde netice hapis cezasının 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası olacağı, bu durumda daha önceden kurulan hükme göre ceza süresinde hükümlü lehine bir değişiklik meydana gelmediği, bilakis yeni yasanın uygulanmasının hükümlünün aleyhine netice doğuracağının anlaşıldığı,

hükümlünün adlî sicil kaydı nazara alındığında birçok kasıtlı suçlardan mahkûm olmuş bulunması ve eylem nedeniyle oluşan zarar giderilmemiş olduğundan aynı Kanun'un 51. hükmünde düzenlenen erteleme ve 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceğinin kabul edilmiş olması karşısında, hükümlü hakkında kurulan hükümde isabetsizlik görülmediğinden,

hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış, hükümlünün kapıları kilitli otomobili çalması biçimindeki eyleminin, hükümlünün lehine yasal düzenleme olan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 142/1-e maddesine göre uygulama yapılması, lehe düzenlemeye göre fıkralarda öngörülen cezaların aynı olması nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.

V. KARAR