Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/16301 K.2023/10259

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında daha ağır cezayı içeren Kırklareli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.11.2008 tarih ve 2005/151 Esas, 2008/450 Karar sayılı 09.04.2013 tarihinde kesinleşen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d maddesi uyarınca verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerekirken, Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.06.2012 tarih ve 2012/248 Esas, 2012/1049 Karar sayılı kararının mükerrirliğe esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hâlen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkartılarak, sanık hakkında Kırklareli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.11.2008 tarih ve 2005/151 Esas, 2008/450 Karar sayılı sayılı kararının tekerrüre esas alınması,