Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/1771 K.2024/17107

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I-Sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan kurulan hükümler yönünden temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK’nın 265/1, 265/3. maddesi gereğince belirlenen 1 yıl 4 ay hapis cezasının aynı Kanun’un 43. maddesi gereğince 1/4 oranında artırım yapılırken cezanın 1 yıl 8 ay hapis cezası yerine, 2 yıl 8 ay hapis cezası, devamla aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 1 yıl 4 ay 20 gün olarak sonuç cezanın doğru ceza belirlenmiş olduğundan bu husus bozma sebebi yapılmamıştır.

Bozma sonrası yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan kurulan hükümler yönünden temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

28.10.2014 tarihli ilk hükümde, sanığın adli sicil kaydında yer alan Mersin 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.09.2013 kesinleşme tarihli, 2012/71 esas sayılı ilamı ile TCK'nın 116/4, 119/1-c. maddeleri gereğince hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği ve hükmün yalnız sanık müdafii tarafından temyiz edilip, Yargıtay 2.Ceza Dairesinin 24.02.2021 tarihli bozma ilamından sonra kurulan hükümde, bu sefer Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.06.2011 kesinleşme tarihli,

2020/588 esas sayılı ilamı ile 2313 sayılı Kanun'un 23/5. maddesi gereğince verilen 10 ay cezanın 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine hükmolunarak, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesinde yer alan cezayı aleyhe değiştirme yasağına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri, bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA; ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından TCK'nın 58. maddesine ilişkin fıkra çıkartılarak yerine '' Mersin 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.09.2013 kesinleşme tarihli, 2012/71 esas sayılı ilamı ile TCK'nın 116/4, 119/1-c maddeleri gereğince hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınarak sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimi ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III-Sanık ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hüküm yönünden temyiz isteminin incelenmesinde; Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; 1.Sanığın zararı ödediğini beyan etmesi ve sanık müdafiinin 06.03.2015 tarihli dilekçesine zararı ödediklerine dair tutanak eklediği de görülmekle, şikayetçi kurum ... veya söz konusu tutanak altında imzası bulunan askeri personelden söz konusu zararın ödenip ödenmediği, hangi tarihte ödendiği sorularak sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 168. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının gözetilmemesi,

2.28.10.2014 tarihli ilk hükümde, sanığın adlî sicil kaydında yer alan Mersin 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.09.2013 kesinleşme tarihli, 2012/71 esas sayılı ilamı ile TCK'nın 116/4, 119/1-c. maddeleri gereğince hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği ve hükmün yalnız sanık müdafii tarafından temyiz edilip, Yargıtay 2.Ceza Dairesinin 24.02.2021 tarihli bozma ilamından sonra kurulan hükümde, bu sefer Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.06.2011 kesinleşme tarihli,

2020/588 esas sayılı ilamı ile 2313 sayılı Kanun'un 23/5. maddesi gereğince verilen 10 ay cezanın 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine hükmolunarak, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesinde yer alan cezayı aleyhe değiştirme yasağına aykırı davranılması,