Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/1782 K.2024/4679

Sanığın 29.11.2021 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılması ve eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğu belirlenerek yapılan incelemede; 1- Sanık hakkında 31.01.2013 tarihli ve 2012/1 Esas, 2013/141 Karar sayılı ilâmı ile hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. fıkrası uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

karar tarihinde cezaevinde bulunan sanığın yokluğunda verilen 31.01.2013 tarihli gerekçeli kararın “Tebligat tarihinde cezaevinde bulunan sanığa tebliğ edilen karar içeriği okunup, anlatılmak” suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunması sebebiyle, tebliğ işleminin aynı Kanun'un 35/3. maddesinde öngörülen usule uygun olmaması ve hükmün yasa yolu bildiriminde de aynı Kanun'un 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi nedeniyle usulüne uygun yapılmadığının anlaşılması karşısında,

sanığın eski hâle getirme talebinin kabulüyle öğrenme üzerine sunduğu temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK’nın 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında 21.01.2016 tarihli ve 2015/442 Esas, 2016/25 Karar sayılı ilâmı ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamın adli sicil kaydında bulunmaması nedeniyle İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 02.09.2020 tarihli talebi doğrultusunda mahkemesince tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin kısmın karardan çıkartılarak yerine başka ilamın esas alınmasına yönelik 02.09.2020 tarihli ek kararın yok hükmünde olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, karar tarihinde başka suçtan hükümlü olarak bulunan sanık hakkında verilen hükmün sanığın yüzüne karşı tefhim edildiği;

ancak sanığa yapılan yasa yolu bildiriminde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi nedeniyle usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın eski hale getirme talebinin kabulüyle öğrenme üzerine sunduğu temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında TCK'nın 116/4. maddesi uyarınca verilen 2 yıl hapis cezasından TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca 1 kat artırım yapılırken 4 yıl yerine 3 yıl hapis cezası verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/420 Esas, 2005/544 Karar sayılı ilamı ile verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının ilamının tekerrüre esas alınmasına ve 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiş ise de; bu ilamın inceleme dışı sanık Aldülkadir Bülçek'e ait olduğu, sanık ...'nın adli sicil kaydında böyle bir ilâmın bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın adli sicil kaydında yer alan tekerrüre esas alınabilecek mahkumiyetleri içinde en ağırı olan Denizli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.06.2011 tarihli ve 2010/576 esas, 2011/337 karar sayılı ilâmına konu olan TCK’nın 142/1-b maddesi gereği hükmedilen 2 yıl 4 ay hapis cezasına ilişkin hükümlülüğünün tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Yasa'nın 322. maddesi uyarınca sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili olan hüküm fıkrasının çıkartılarak,