Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/2090 K.2024/13294

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Katılanların inşaat işi ile meşgul olmaları nedeniyle sahip oldukları bir kısım inşaat malzemelerini ikametlerinin karşısında bulunan belediyeye ait yeşil alan niteliğindeki açık alana bırakmış oldukları, malzemelerin bahse konu yerde devam eden bir inşaat faaliyeti kapsamında kullanılmakta olan malzeme niteliğinde olmadıkları anlaşıldığından sanıkların eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 141/1, 143. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu dikkate alınmadan aynı Kanun'un 142/1-e maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,