Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/2116 K.2024/12690

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

1. Sanığın şikâyetçiye ait cep telefonunu iş yeri içerisinde iken alması ve dışarı çıkarak olay yerinden ayrılması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 141/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

2. Sanığın bozma öncesi 11.11.2015 tarihli celsede zararı taksitler hâlinde gidermek hususunda anlaştıklarını ve şikâyetçiye 500,00 TL ödeme yaptığını ifade etmesi karşısında bu hususun şikâyetçiye sorulması ve sanığın zararı kısmen ya da tamamen giderip gidermediğinin şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespiti ile sonucuna göre etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3. Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Isparta 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/86 Esas, 2014/227 Karar sayılı kararına ilişkin uzlaştırma işlemleri yapılarak davanın düşürülmesine dair ek karar verildiği ve sanığın adlî sicil kaydında tekerrüre esas teşkil edebilecek başka bir mahkûmiyet kaydının bulunmadığı anlaşılmasına rağmen sanığın mükerrirliğine karar verilmesi,

4. Lehe bozma sonrası yargılama giderlerinin sanıklardan tahsiline karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,