Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/2202 K.2025/3860

Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 10.10.2019 tarihli ve 2019/1884 Esas, 2019/1790 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak,

Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, bu adrese tebliğ yapılması gerekirken, katılan ...'in yokluğunda verilen kararın, son bildirdiği adresten farklı olan adresinde tebliğ edilmesi nedeniyle yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğu; yine yokluğunda verilen kararın katılan ...'e tebliğ edildiğine dair dosya içerisinde bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında.

5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi uyarınca hükümleri temyize hakkı bulunan katılanlar ... ile ...'e Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 10.10.2019 tarihli ve 2019/1884 Esas, 2019/1790 Karar sayılı kararı ile ve temyiz dilekçesinin usulüne uygun olarak (öncelikle bilinen en son adreslerine tebliğ yapılması,