Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/2208 K.2025/2754

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 10.10.2019 tarihli ve 2018/3774 Esas, 2019/1929 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 18.03.2008 tarih ve 9-7-56 sayılı kararında açıklandığı üzere ve kovuşturma evresinde kendisine zorunlu müdafii atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda zorunlu müdafie yapılan tefhim ve tebliğlerin kendisine bağlanan hukukî sonuçları doğurmayacağı, bu durumda zorunlu müdafii sanığın lehine gibi görünen bazı işlemleri yapmış olsa da, örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi hükmün sanığın kendisine de tebliğ edilmesi ve sanık tarafından temyiz dilekçesi verilmesi hâlinde temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiği gözetildiğinde;

sanığın kendisine kovuşturma aşamasında müdafi atandığından haberi olmadığı, sanığın yüzüne karşı verilen 07.06.2018 tarihli kararın sanık ve mahkemece atanan zorunlu müdafii tarafından istinaf edildiği, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesince 10.10.2019 tarihli ve 2018/3774 Esas, 2019/1929 Karar sayılı karar ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği ve bu kararın da mahkemece atanan zorunlu müdafi Av. ...

Akca'ya tebliğ edildiği, yokluğunda verilen kararın sanığa tebliğ edildiğine dair bir belgenin dosya arasında bulunamadığı anlaşılmakla, 10.10.2019 tarihli istinaf başvurusunun esastan reddi kararının bilinen en son adresinde yöntemine uygun şekilde gerekçeli kararda belirtilen sürede ve usûlle hükmü temyiz edebileceği, ayrıca bilgisi dışında temyiz dilekçesi veren Av. ... 'nın temyizini kabul edip etmediği, muvafakat ettiği takdirde müdafinin temyizinin inceleneceği, muvafakat vermediği takdirde Av. ...