Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/2280 K.2023/7422

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın bilinen en son adresinin aynı zamanda MERNİS adresi olduğu, yokluğunda verilen gerekçeli kararın MERNİS adresine tebliğe çıkartıldığı ve tebliğ imkansızlığı nedeniyle muhtara tebliğ edildiği, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1 ve Tebligat Kanunun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 30 ve 31. maddelerine göre sanığın MERNİS adresinde oturup oturmadığı veya MERNİS adresinden sürekli olarak ayrılıp ayrılmadığı tespit edilmeden doğrudan aynı Kanun'un 21/2. maddesine göre işlem yapılarak tebliğ evrakının muhtara teslim edilmesi nedeniyle tebligatın usulsüz olduğu ve sanığın temyiz isteminin süresinde kabul edilmesi gerektiği tespit edilerek yapılan incelemede;

Mahkeme gerekçesinde sanığın, müştekiye ait cüzdan ve kredi kartlarını camları açık olan aracın içinden aldığının belirtilmesine ve sanığın eyleminin suç tarihi itibariyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturmasına rağmen, mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e maddesi uyarınca hüküm kurulması,