Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/2439 K.2024/12191

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilâma konu mahkûmiyetin 5237 sayılı Kanun'un 141/1, 58. maddeleri uyarınca hapis cezasına ilişkin olduğu, 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253.maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, 5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmış ise de UYAP sisteminden yapılan kontrolde bu ilâmla ilgili olarak uyarlama yargılaması yapılarak uzlaşmanın sağlanamaması nedeniyle cezanın aynen infazına karar verilmiş olduğu anlaşıldığından bu husus bozma nedeni yapılmamış,

hüküm fıkrasında sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimin göre çektirilmesi gerektiğinin belirtilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.