Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/2613 K.2025/3037

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın pişmanlık göstererek şikâyetçinin zararını karşılamak istediğine, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/1.maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın İlk Derece Mahkemesindeki yargılamanın 17.01.2019 tarihli duruşmasında, şikâyetçiye ait zararı karşılamak istediğini beyan ettiği, mahkemece şikâyetçinin soruşturma aşamasındaki beyanlarında belirttiği zararların tespiti ile makul bir süre tanınarak sanığın zararı ödeyip ödemeyeceğinin beklenmesi, şikâyetçiye ulaşılamadığı takdirde tevdi mahalli belirlenmesi ve ödemelerin yaptırılması gerektiği hâlde hatalı uygulama ile yazılı şekilde sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi,