Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/2728 K.2025/2970

İstanbul Anadolu 40. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.03.2018 tarihli kararıyla, sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 168/1, 62, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezasına hükmedildiği, hükmün sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından istinaf edilmesi sonucunda, ilk derece mahkemesi hükmünün bölge adliye mahkemesince yapılan duruşma sonucunda kaldırılarak aynı Kanun'un 142/2-h, 62, 53, 58. maddeleri gereği sanığın 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmesi nedeniyle verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin "eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, sanığın ikrarda bulunduğuna, etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanması gerektiğine, hırsızlık kastı ile hareket etmediğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;