Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/3456 K.2024/8960

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Olay günü, bir suç ihbarı nedeniyle araştırma yapan şikâyetçi polis memurları ağaçlık alanda sızmış hâlde yatan sanığı görüp kimlik bilgilerini sormaları üzerine, sanığın şikâyetçilere hitaben hakaret ettiği, şikâyetçilerin kimlik tespiti yapmak için sanığı polis merkezine davet ettikleri sırada sanığın şikâyetçilere sözlü ve bedeni olarak direnerek ekip otosuna binmemekte ısrar ettiği, ekip otosuna kafa atarak ekip otosunun camını kırdığı,

şeklinde gerçkeleşen eylemlerine uyan ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-a, 265/1, 43/1, 125/3-a, 125/4, 43. maddelerinde tanımlanan kamu malına zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme ve kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçları için öngörülen cezaların üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/4. maddelerinde öngörülen 8 yıllık asli (olağan) dava zamanaşımının, 16.06.2015 tarihli mahkumiyet hükümlerinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,