Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/3782 K.2024/5739

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adlî sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan Çorlu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2009 tarihli ve 2007/411 Esas, 2009/448 Karar sayılı kararının, eski hale getirme talebinin kabulü ile yapılan temyiz incelemesi neticesinde Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 01.07.2019 tarihli ve 2019/9563 Esas, 2019/9944 Karar sayılı kararı ile zamanaşımına uğraması nedeniyle düşme kararı verildiği, bu nedenle bu suçun tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın suç tarihi itibarıyla da adlî sicil kaydında başkaca tekerrüre esas olabilecek bir mahkûmiyet kaydının bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesi gereğince sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve buna bağlı olarak denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,