KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2022/3811 E., 2022/13936 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Eylül 2022
Karar Metni
328 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1 ve 52/2. (3'er kez) maddeleri gereğince ayrı ayrı 2.400,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına dair Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/11/2019 tarihli ve 2018/380 esas, 2019/731sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 10/03/2022 gün ve 7877-2021 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20/04/2022 gün ve 2022/39226 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
Dosya kapsamına göre, kayden 10/01/2001 doğumlu ..., 03/07/2000 doğumlu ..., 20/08/2000 doğumlu ...'nın suç tarihi olan 03/04/2018 tarihinde 15-18 yaş grubunda oldukları nazara alındığında suça sürüklenen çocuklar hakkında tayin olunan cezadan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 31/3. maddesi gereğince indirim uygulanmadan fazla ceza tayininde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ
Dosya kapsamına göre kayden, suça sürüklenen çocuk ...’ın 10/01/2001, suça sürüklenen çocuk ...’ın 03/07/2000 ve suça sürüklenen çocuk ...’nın 20/08/2000 doğumlu olup suçun işlendiği 03/04/2018 tarihinde 15-18 yaş grubunda bulundukları anlaşılan suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan tayin olunan cezalardan 5237 sayılı TCK’nın 31/3. maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılmaksızın fazla ceza tayini nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden,
(MANİSA) 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 21/11/2019 tarihli ve 2018/380 Esas – 2019/731 Karar sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle;
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2022/3811, K. 2022/13936, 5 Eylül 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama