Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/4303 K.2022/13266

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın 07/03/2022 tarihli dilekçesinde temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 14/02/2022 tarihli ek kararının yok hükmünde bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

UYAP'tan yapılan incelemede, karar tarihinde Burdur E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda hükümlü olarak bulunduğuna dair kaydın bulunması nedeniyle SEGBİS aracılığı ile hazır edildiği anlaşılan sanığın, yüzüne karşı verilen 17/03/2015 tarihli hükmün yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı CMK'nın 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi suretiyle yanıltılması nedeniyle, 07/03/2022 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Adli sicil kayıtlarına göre; sanığın tekerrüre esas alınan Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 1991/194 Esas, 1992/372 Karar sayılı ilamı ile hükmolunan 20 yıl 6 ay hapis cezasına dair hükmünün karar değişikliği ile 12 yıl 6 ay hapis cezası olarak değiştirilerek infaz edildiği gözetilmeden tekerrüre esas alınacak hapis cezası süresinin 20 yıl 6 ay şeklinde hatalı gösterilmesi,