Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/4686 K.2025/7217

Sanık müdafii tarafından verilen 19.02.2020 havale tarihli temyiz dilekçesinin içeriğine göre temyiz isteminin kapsamının sadece hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik olduğu anlaşılmakla; hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 36. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/4-b maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına kararı verildiği, O yer Cumhuriyet savcısının istinaf talebi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesince duruşma açılarak ilk derece mahkemesi kararının 5271 sayılı CMK'nın 280/2. maddesi uyarınca kaldırılarak,

sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 143 ve 62. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedildiği ve aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca hakkında mükerrirlere özgü infaz rerijiminin uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakla, hükmün 5271 sayılı CMK'nın 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği,

298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 36 ve 28. maddelerinin uygulanması gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Olay esnasında sanığın yüzünde maske bulunduğundan, eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin 2. fıkrasınının (h) bendinin yanında (f) bendine de uyduğu gözetilmeksizin, sadece TCK'nın 142/2-h bendinin uygulanması suretiyle hüküm kurulması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.