Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/4704 K.2024/2264

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... hakkında Çumra Asliye Ceza Mahkemesinin 24.10.2017 tarihli ve 2015/403 Esas, 2017/439 Karar sayılı kararı ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/2, 119/1-c maddeleri uyarınca hükmedilen hapis cezası Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesi tarafından kaldırılarak sanığın 116/2-4, 119/1-c maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, ancak aleyhe istinaf bulunmadığından sanığın neticeten 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla; kararın temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 289/1-e maddesinde, Cumhuriyet savcısı veya duruşmada kanunen mutlaka hazır bulunması gereken kişilerin yokluğunda duruşma yapılmasının “hukuka kesin aykırılık halleri” arasında düzenlendiği, sanıklara yüklenen 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması nedeniyle savunmanın bölünmezliği ilkesi de gözetilerek 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi uyarınca sanıklara zorunlu müdafi atanması, savunmalarının müdafii huzurunda alınması ve yine müdafiin hazır olduğu duruşmada karar verilmesi gerektiği dikkate alınmadan, sanıklara müdafi atanmaksızın yargılamaya devamla 5271 sayılı Kanun'un 289/1-h maddesine aykırı olarak savunma haklarının kısıtlanması,