Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/4862 K.2023/3835

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıklar müdafilerinin temyiz istemlerinin sanık ... hakkında mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçlarından; sanık ... hakkında mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve resmi belgede sahtecilik suçlarından düşme kararı yerine beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik olduğu ve temyizde hukuki yararlarının bulunduğu belirlenmiş ve hükümlerin türüne göre sanık ... müdafiinin duruşmalı temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı Kanun'un 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

29.01.2007 günü gece vakti sayılan zamanda bankanın giriş kapısının yan tarafında bulunan boş dükkana kapısı kırılarak girildiği ve bankanın arka kısmına geçildiği, bankanın arka kısmındaki demir parmaklıkların kesilip pencereden bankaya girildiği, bankadaki iki adet çelik kasanın oksijen kaynağı ile kesilerek kasalarda bulunan 318.084,00 TL, 19.095,00 Euro ve 19.460,00 ABD Dolarının çalındığı olayda, sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçunda, gerekçeli kararın hüküm kısmında sanık ...'in soy isminin "..." yerine "..." olarak yazılması, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak görülmüş;

... hakkında resmi belgede sahtecilik suçunu işlediğinden bahisle kamu davası açılmış ise de; suç tarihinin 01.03.2007 olduğu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 204/1. maddesi uyarınca yapılan yargılamada 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddesi gereğince karar tarihinde 12 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu, yine sanık ... hakkında suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçunu işlediğinden bahisle kamu davası açılmış ise de; suç tarihinin 06.03.2007 olduğu,

aynı Kanun'un 220/2. maddesi uyarınca yapılan yargılamada aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereğince karar tarihinde 12 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu ve Mahkemece bu doğrultuda düşme kararı verildiği belirlenmiş; sanıkların eylemlerine uyan ve aynı Kanun'un 151/1 ve 152/2-a. maddelerinde düzenlenen yakarak mala zarar verme suçunda, suçun daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hâlinin de aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alındığında, aynı Kanun'un 66/1-d,

66/3 ve 67/4 .maddelerine göre hesaplanan 15 yıllık olağan ve 22 yıl 6 aylık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin dolmadığı, bu itibarla sanıklar hakkında aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4 maddeleri gereğince.

12 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle verilen düşme kararının verilmesi; yine oluşa uygun şekilde iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun gece vakti işlendiği kabul edildiği halde, aynı Kanun'un 116/2-4. maddesinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunda, aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereğince.

12 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle verilen düşme kararının verildiği; ancak bahse konu eylem bakımından yalnızca temyiz dışı sanık ... hakkında mahkûmiyet kararı verilmiş ise de; olayın oluş şekli, suçun işlenilmesi sırasında kullanılan araçlar ve tanıkların dolaylı anlatımları dikkate alındığında eylemin birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin kabulünün gerektiği, bu durumda ise, aynı Kanun'un 116/2-4 ve 119/1-c maddelerine uyan iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.12.2012 tarihli ve 2012/1247 Esas, 2012/1842 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere;

aynı Kanun'un 116/4 ve 119/1-c maddelerinde düzenlenen "suçun gece vakti ve birden fazla kişi ile birlikte işlenmesi"nin, suçun daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli halleri olması nedeniyle aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alındığında, zamanaşımı süresinin dolmadığı ve aynı Kanun'un 66/1-d, 66/3 ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 15 yıllık olağan ve 22 yıl 6 aylık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin dolmadığı, bu itibarla sanıklar hakkında aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereğince.

12 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle verilen düşme kararının verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.