Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/5051 K.2025/5702

I. Sanıklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesinde yer verilen; "İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları" nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun 5271 sayılı Kanun'un 296/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanıklar müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II. Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz isteminin incelenmesine gelince;

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise. "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanıklar müdafiinin temyiz isteminin, sanıkların mahkûmiyetlerine dair yeterli delil bulunmadığına, beraatlerine karar verilmesi gerektiğine yönelik olduğu ve Yargıtay 22. Ceza Dairesi'nin (Kapatılan) 02.05.2016 tarihli ve 2015/15279 Esas, 2016/7211 Karar sayılı ilâmında;

sanık ...'in tekerrüre esas alınan ilâmındaki eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e maddesine uyduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 141. maddesi ile uygulama yapılmasının aleyhe temyiz olmaması sebebiyle bozma nedeni yapılmadığının belirtilmesi karşısında, sanık ...'in tekerrüre esas alınan ilâmındaki suçunun uzlaşma kapsamında kalmadığı belirlenerek yapılan incelemede;