Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/5912 K.2025/4475

Katılanın 04.11.2020 tarihli dilekçesinin sanığın temyiz talebine cevap niteliğinde olduğu ve inceleme dışı bırakıldığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın hırsızlık suçundan ilk derece mahkemesince 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 43 ve 62. maddeleri uyarınca 5 yıl 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi tarafından sanık hakkında aynı Kanun'un 145. maddesi uygulanmak suretiyle neticeten 3 yıl 5 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla; verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin; savunma hakkının kısıtlandığına, görüntü kayıtlarının dosyaya eklenmediğine, beraatine karar verilmesi gerektiğine, TCK'nın 145. maddesi gereği ceza verilmeyebileceğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;