Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/6190 K.2024/17390

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise. “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek katılan vekilinin temyizinin sanığın menfaat temin etmek maksadı ile diğer sanık Emreyi telkin ve teşvik sureti müvekkili şirket kasasında bulunan teminat niteliğindeki senedi almaktan ibaret olan eyleme iştiraki sabit olmasına ve sanığın eyleminin en azından suç tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b kapsamında kalmasına rağmen istinaf mahkemesince sanık hakkında beraat kararı verilmesinin doğru olmadığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;