Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/6603 K.2024/14956

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Ödemiş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2014 tarihli ve 2014/156 Esas, 2014/635 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 141/1 ve 62/1. maddelerine göre belirlenen 10 ay hapis cezasının yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi nedeniyle 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak olduğu gözetilip bozma ilamı sonrası kurulan hükümde sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 141/1, 143, 168/2-4 ve 62/1. maddelerine göre belirlenecek hapis cezasının bozmadan önceki hükümdeki hapis cezası miktarı ile karşılaştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kazanılmış hakka yanlış anlam yükleyerek aynı Kanun'un 143. maddesi uyarınca artırım yapılmaması,