Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/6893 K.2022/16110

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen kararın, bilinen en son adresine gönderildiği, ancak bu adresten iade gelmesi üzerine, sanığın o tarihte MERNİS adresi olmasına rağmen mahkemece aynı adrese bu kez 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edilmesi nedeniyle ancak yapılan tebligatın geçersiz olduğu anlaşılmakla, sanığın öğrenme üzerine 25/04/2018 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1-Hırsızlık suçundan hüküm kurulurken, TCK'nın 35. maddesinin, 143. maddesinden önce uygulanmak suretiyle TCK'nın 61/2-5. maddelerine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca belirlenen 2 yıl hapis cezasından TCK'nın 61/2-5. maddelerine aykırı olarak aynı Kanun'un 35. maddesi uyarınca 1/2 oranında indirim yapılarak 1 yıl hapis cezasına ve sonrasında aynı kanunun 143. maddesi gereğince 1/6 oranında artırım yapılarak ''1 yıl 2 ay'' yerine hesap hatası sonucu "1 yıl 3 ay" hapis cezasına hükmolunarak sanık hakkında fazla ceza tayini,