Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/7097 K.2024/7374

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 17. Ceza Dairesinin, 16.09.2019 tarihli ve 2019/7221 Esas, 2019/10593 Karar sayılı bozma ilâmına uyulmasına karar verildiği hâlde suçun 5237 sayılı Kanun'un 6/1-e maddesi uyarınca gece vakti sayılan zaman dilimi olan 18.00 sıralarında işlenmesine rağmen, sanığın aynı Kanun'un 143. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeyerek bozma ilâmının gereğinin kısmen yerine getirilmemesi,