Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/813 K.2022/14249

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Hükmedilen cezaların türü ve süresine göre sanık ... müdafiinin duruşmalı temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16/01/2022 tarihli 2019/103578 sayılı tebliğnamesinde, sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden görüş belirtilmişse de Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin temyiz incelemesine konu 19/09/2019 tarihli kararında sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilmiş herhangi bir karar bulunmadığı belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

I- Sanık ...’ın temyiz istemi hakkında yapılan incelemede

Yoklukta verilip, sanık müdafiine 02/10/2019 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen kararı, 5271 sayılı CMK’nın 291/1. maddesinde öngörülen on beş günlük yasal süreden sonra 15/01/2020 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı Kanun’un 298. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II- Sanık ... vasisinin temyiz istemi hakkında yapılan incelemede

Yoklukta verilip, sanık müdafiine 02/10/2019 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen kararı, 5271 sayılı CMK’nın 291/1. maddesinde öngörülen on beş günlük yasal süreden sonra 03/03/2020 tarihinde temyiz eden sanık vasisinin temyiz isteminin aynı Kanun’un 298. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

III- Sanık ...’in temyiz istemi hakkında yapılan incelemede

Yoklukta verilip, sanık müdafiine 02/10/2019 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen kararı, 5271 sayılı CMK’nın 291/1. maddesinde öngörülen on beş günlük yasal süreden sonra 12/11/2019 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin reddine dair 17/01/2020 tarihli ve 2019/1388 Esas, 2019/1896 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, IV- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm ile ilgili temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, eksik inceleme ile karar verildiği, zarar miktarının resmi olarak tespit edilmediği, müştekinin bildirdiği zarar miktarının yüksek olduğu, resmi olarak tespit edilecek zarar miktarını sanığın karşılamak istediğinin dikkate alınmadığı, diğer sanıkların atfı cürüm niteliğindeki soyut beyanları dışında sanığın atılı suçu işlediğine dair delil olmadığı, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/10/2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması ve sanığın sorgusunun müdafii hazır bulundurularak yapılması gerektiği gözetilmeden, sanığın müdafii hazır bulunmaksızın alınan 06/02/2017 tarihli savunması ile yetinilip yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1. ve 289/1-e. maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,