Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/8570 K.2024/1634

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d-h. maddesiyle hükmolunan 5 yıl 6 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 143. maddesi uyarınca 1/2 oranında artırım yapılırken 7 yıl 15 ay hapis yerine 8 yıl 3 ay hapis cezasına karar verilmesi, sonraki uygulamalar sebebiyle sonuç ceza doğru hesaplandığından bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Dosya kapsamında yer alan kamera görüntülerinden eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin anlaşılması neticesinde suça konu para ve laptoptan sadece laptopun suça sürüklenen çocuk tarafından müştekinin kızına teslim edildiğinin ve müştekinin de kızı tarafından laptopun geri alındığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; mahkemece kısmi iade nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterip göstermediği müştekiden sorularak, sonucuna göre 5237 sayılı Kanun’un 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,