Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/8601 K.2024/11461

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 08.01.2020 tarihli ve 2019/8581 Esas, 2020/257 Karar sayılı bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanıklar ve müdafileri tarafından temyiz edilen 23.06.2015 tarihli kararda sanıklar hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-e, 168/2, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan1 yıl 3 ay hapis cezasının 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanıklar lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 168/2, 62. maddeleri uyarınca verilen 2 yıl 1 ay hapis cezalarının 2 yıl 1 ay hapis cezası üzerinden infazı yerine sanıkların 1 yıl 3 ay hapis cezaları ile cezalandırılmalarına karar verilmesi,