Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/8657 K.2024/12880

Sanık hakkında bozmaya uyularak kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 25.11.2019 tarihli ve 2019/4529 Esas, 2019/14655 Karar sayılı bozma ilamından önce verilen ve yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edilen 02.06.2015 tarihli kararda sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143, 62. maddesi uyarınca hükmolunan 6 yıl 2 ay 29 gün hapis cezasının, 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143, 62. maddeleri uyarınca verilen 6 yıl 3 ay hapis cezasının, 6 yıl 2 ay 29 gün hapis cezası üzerinden infazı yerine sanığın 6 yıl 2 ay 29 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,