Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/8669 K.2024/12074

Sanık hakkında bozmaya uyularak kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 02.12.2019 tarihli ve 2019/7373 Esas, 2019/15333 Karar sayılı bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edilen 28.05.2015 tarihli kararda sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 142/2-d, 168/2, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 2 yıl 1 ay hapis cezasının 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/2-d, 168/2, 62. maddeleri uyarınca verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının, 2 yıl 1 ay hapis cezası üzerinden infazı yerine sanığın 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,