Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/8634 K.2024/15867

Sanık hakkında bozmaya uyularak kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 21.05.2019 tarihli ve 2019/3208 Esas, 2019/6014 Karar sayılı ilâmı öncesinde verilen 15.04.2015 tarihli kararda 5237 sayılı TCK'nın 155/1. maddesi uyarınca hapis cezasının yanı sıra 80,00 TL adli para cezasına da hükmedildiği, bozma ilamı sonrası sanık hakkında adli para cezasına da hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 15.04.2015 tarihli kararda sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı TCK’nın 155/1, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 5 ay hapis cezasının 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında aynı Kanun'un 142/1-b, 62. maddeleri uyarınca verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının, 5 ay hapis cezası üzerinden infazı yerine sanığın 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,