Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/9778 K.2024/16458

Sanığın yokluğunda verilen gerekçeli karar 25.02.2015 tarihinde ve yine sanık hakkında verilen ek karar 09.05.2019 tarihinde bulunduğu cezaevinde tebliğ edilmiş ise de; kararın yasa yolu bildiriminde sanığa 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği belirtilmediği gibi cezaevinde yapılan gerekçeli karar tebliğinin de 5271 sayılı Kanun'un 35/3. maddesine uygun şekilde okunup anlatılmaması nedeniyle hükmün tebliği işlemi geçersiz olduğundan, sanığın 09.04.2019 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek ve Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.05.2019 tarihli ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede;

Şikâyetçi ...'ye duruşma gününü bildiren tebligat gönderilmeden, doğrudan zorla getirilmesine karar verildiği, ancak zorla getirme müzekkeresinin bila ikmal iade edildiği belirlenmekle; katılan sıfatını alabilecek şekilde suçtan zarar gören, davaya katılma ve 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı olan şikâyetçiye yöntemine uygun şekilde anılan Kanun'un 234/1-b-1. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan davadan haberdar edilmediği ve davaya katılması için olanak tanınmadığı,

ayrıca yokluğunda verilen kararın şikayetçinin soruşturma evresinde ki ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesi uyarınca tebliğ yapılması gerektiği gözetilmeden, doğrudan adres kayıt sisteminde kayıtlı MERNİS adresinde aynı Kanun'un 21/2. maddesine göre tebliğ yapıldığının anlaşılması karşısında; gerekçeli kararın usulüne uygun olarak şikâyetçiye tebliğ edilmesi,