Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/10607 K.2024/3707

Suça sürüklenen çocuklar hakkında bozma sonrası kurulan hükümlerin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Suça sürüklenen çocuklar ve şikâyetçi beyanları ile dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocukların müştekinin park halindeki aracını yedek anahtar ile alıp bir kaç saat kullandıktan sonra geri getirip aynı yere park ettiğinin anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 146. maddesinde tanımlanan kullanma hırsızlığı suçunu oluşturduğu ve atılı suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikâyete bağlı olduğu gözetilerek,

şikâyetçinin de beyanlarında şikâyetçi olmadığı dikkate alınarak, suça sürüklenen çocuklara şikâyetçinin şikâyetten vazgeçmesine dair beyanını kabul edip etmediği sorulduktan sonra sonucuna göre; şikâyetten vazgeçmeyi kabul etmesi halinde suça sürüklenen çocukların üzerine atılı TCK'nın 146. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçundan şikâyet yokluğundan düşme kararı verilmesi gerektiği halde, suça sürüklenen çocukların yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesi,