Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/10821 K.2024/886

İstanbul 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.12.2022 tarihli ve 2021/253 Esas, 2022/1490 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Kovuşturma aşamasında sanığa müdafi olarak görevlendirilen Av. ...'ın yokluğunda, sanığın yüzüne karşı verilen hükmün adı geçen avukata tebliği üzerine sanık müdafii tarafından temyiz edildiği, ancak sanığın 18.10.2022 tarihli savunması sırasında müdafi talep etmediğini beyan ettiği gibi sanığa zorunlu müdafi atanması da gerekli olmadığı hâlde Av. ...'a tebliğ edilen kararın anılan müdafi tarafından temyiz edildiği anlaşılmış ise de, anılan müdafiin sanık hakkında verilen mahkûmiyet hükmünü temyize yetkisi bulunmadığı,

ancak mahkemece temyiz yolu gösterilirken sürenin sanığa tefhim, müdafiie ise tebliğden başlayacağı belirtilerek sanığın, kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilebileceğini düşündürecek şekilde yanıltılması nedeniyle hükmün sanığa tebliğinin gerektiği, fakat hükmün sanığa tebliğ edildiğine dair dosyada bir belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; gerekçeli kararın sanığa usulüne uygun şekilde (sanığın cezaevinde olması hâlinde cezaevinde tebliği, aksi halde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması hâlinde güncel mernis adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliğ edilerek,