Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/10908 K.2024/20745

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

Sanığın adlî sicil kaydına göre, 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2014 tarihli ve 2013/498 Esas, 2014/98 Karar sayılı ilâmına konu görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilmiş 1 yıl 3 ay hapis cezasının daha ağır olması sebebiyle tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 19.12.2012 tarihli ve 2012/627 Esas, 2012/1068 Karar sayılı kararında kasten yaralama suçundan mahkûmiyet kararı bulunan ilamın tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2014 tarihli ve 2013/498 Esas, 2014/98 Karar sayılı ilamında yer alan görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilip 15.04.2014 tarihinde kesinleşen, 1yıl 3 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,