Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/10953 K.2023/1832

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 01.06.2022 tarihli ve 2022/118765 soruşturma numaralı iddianame ile; gece vakti şikâyetçinin kilitli şekilde parkettiği aracını çaldığından bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 143, 53/1, 58 ve 63. maddeleri uyarınca hırsızlık suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Ankara 43. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.06.2022 tarihli ve 2022/471 Esas, 2022/572 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 62/1, 53/1 ve 58/6 maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına karar verilmiştir. 3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 22.12.2022 tarihli ve 2022/2784 Esas, 2022/3198 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvuruları üzerine 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın atılı suçu işleyen kişinin ...olduğunu belirttiğine, sanığın araçların çalınması eylemlerine katılmadığına, sanığın gece vakti kilitlenmiş eşya hakkında hırsızlık suçu işlemediğinden 5237 Kanun'un 142/2-h ve 143. maddelerinin uygulanmasının hatalı olduğuna, Cumhuriyet Savcısının mütalaasından sonra tekrar sanığa söz verilmediğinden kararın bozulması gerektiğine, sanığın temyiz istemi ise; 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesinin yargılama sırasında anlatılmadığına, kamera görüntülerine ilişkin bilirkişi incelemesi yapılması, HTS kayıtlarının istenmesi ve aynı Kanun'un 145. maddesinin değerlendirilmesi gerektiği hususlarına uyulmadığı belirtilerek yargılamanın iadesi ve tahliye talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Şikâyetçinin olay günü ... plakalı aracının kapılarını kilitleyerek park ettiği, suça konu aracın çalındığını fark edip şikâyette bulunması üzerine yapılan soruşturma sonucunda, sanığın yanında, fotoğrafından teşhis ettiği, hakkında ayrı soruşturma yürütülen temyiz dışı sanık ...ile birlikte, önce başka bir soruşturma konusu aracı düz kontak yapmak suretiyle çalıp bu araçla şikâyetçinin park halindeki aracının yanına 12 dakika sonra gece saat 03.29 da geldikleri ve şikâyetçinin aracının da kilitli olan kapısını açıp düz kontak yapmak suretiyle çaldıkları, sanığın savunmasında olay gecesi çok sarhoş olduğunu,

arkadaşı ...'nın önce gri renkli bir arabayla geldiğini, sağ ön koltuğa bindiğini, uyuduğunu, kısa süre sonra koyu renkli başka bir araçla geldiğini, her iki aracın çalınmasıyla ilgisinin bulunmadığını belirttiği, mobese ve güvenlik kamera görüntülerinde sanığın kendisi olarak teşhis ettiği kişinin ayakta ve diğer sanık ...ile birlikte araçların yanında dolaştığı, sanığa görüntüler gösterilip sorulduğunda alkollü olduğu için olayları hatırlamadığını belirttiği, ancak maddi deliller karşısında sanığın savunmasına mahkemece itibar edilmeyerek cezalandırıldığı anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı belirlenmiştir.

IV.GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesinin mümkün görüldüğü, sanığa 30.06.2022 tarihli duruşmada Cumhuriyet savcısının mütalaası sonrasında son sözünün sorulduğu,

sanığın aşamalarda gerçek anlamda pişman olduğunu gösterir bir davranışta bulunmadığından aynı Kanun'un 168. maddesinin ve şikâyetçinin suça konu aracının değerinin 50.000,00 TL olduğunu belirtmesi nedeniyle aynı Kanun'un 145. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmayacağı, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

eyleme uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR