Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11044 K.2024/4875

Hükümlü hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükümlü hakkında hırsızlık, mala zarar verme ve konut dokunulmazlının ihlâli suçlarından yapılan yargılama neticesinde verilen kararın Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin, 17.10.2018 tarih ve 2016/12904 Esas, 2018/12771 Karar sayılı ilamıyla onanarak kesinleştiği, hükümlünün cezai ehliyetinin olmadığı gerekçesiyle yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunduğu, söz konusu talebin kabulüne karar verilmesiyle dosya yeniden ele alınarak duruşma açılıp 14.12.2022 tarihli karar ile önceki hükümlerin onaylanmasına karar verildiği,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 2020/262 Esas, 2022/491 Karar sayılı ve 28/06/2022 tarihli kararında belirtilen ilke ve esaslar çerçevesinde; hükümlü hakkında yargılamanın yenilenmesi sonrası verilen hükümlerin temyiz kanun yolu denetimine tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;