Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11337 K.2023/1910

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2015 tarihli ve 2015/4270 Esas numaralı iddianamesi ile sanığın katılana ait olan kovanların yerini değiştirmek suretiyle mala zarar verme suçunu işlediğinden bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/2, 21 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Diyarbakır 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2015 tarihli ve 2015/296 Esas, 2015/721 Karar sayılı kararı ile sanığın mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 151/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında hak yoksunluklarına ve aynı Kanun'un 51. maddesi gereği verilen cezanın ertelemesine karar verilmiştir.

3. Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 25.04.2022 tarihli ve 2021/10957 Esas, 2022/6248 Karar sayılı kararı ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin süresinde olmadığından bahisle reddine karar verilmiş; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.05.2022 tarihli itirazı üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.12.2022 tarihli ve 2022/6-337 Esas, 2022/820 Karar sayılı ilâmı ile de itirazın kabulüne ve Yargıtay 6. Ceza Dairesinin kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısı, sanık hakkında eksik ceza verildiği gerekçesiyle temyiz isteminde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk derece mahkemesince; sanığın katılana ait arıların zarar verdiği düşüncesiyle havanın soğuk olduğunu ve arıların kovanların yerini bulamayacağını bilmesine rağmen arı kovanlarının yerini değiştirdiği kabulüyle sanık hakkında mala zarar verme suçundan mahkûmiyet kararı verildiği tespit edilmiştir.

2. 30.03.2015 tarihli olay yeri görgü tespit tutanağına göre; katılana ait arı kovanlarının olduğu yerin 30 metre altında ilkokulun olduğu, buradaki boş arazide çocukların oynadığı, 2 3 dönümlük hazine arazisi içinde katılana ait 9 adet arı kovanının bulunduğu, içinde arılar olan 4 adet kovanın belli aralıklarla, içinde arı olmayan 5 adet kovanın ise diğerlerinin yaklaşık 3-4 metre gerisinde üst üste durduğu, 4 kovan bulunan yerin yakınındaki ufak kaya parçaları üzerinde birkaç yerde ölü arıların görüldüğü belirtilmiştir.

3. Katılan aşamalarda; kendisine ait 9 adet arı kovanının 5 adedinin sanık tarafından arılar içinde değilken arka tarafta boş araziye taşındığını, geri dönen arıların kovanlarını bulamamaları nedeniyle telef olmalarına bağlı olarak 4.000,00 TL maddi zararının bulunduğunu beyan ederek şikâyetçi olmuş; sanık aşamalarda; katılanı, kovandaki arıların ailesine ve öğrencilere zarar vermesinden dolayı defalarca uyardığını, olay günü hava yağışlı olduğundan kovanlarından çıkmayacaklarını düşünerek 5 adet kovanı 1-2 metre geriye taşıdığını, zarar gören arı bulunmadığını, yerlerinin 1-2 metre değiştirilmesi nedeniyle arıların zarar görmesinin mümkün olmadığını savunmuştur.

4. Tanık ...; sanık ile yeğeni olan katılan arasında husumet bulunmadığını, kovanların bulunduğu yere 50 metre uzaklıkta sanığın evinin olduğunu, ancak sanığın bu evde oturmadığını, genel olarak bu bölgede kimsenin yaşamadığını bildiğini beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Dosya içeriğine göre, katılana ait arıların bir kısmının, içinde bulundukları kovanların yerinin değiştirilmesi nedeniyle zarar gördükleri sabit olmakla birlikte; sanığın savunmalarının aksine katılanın arılarına zarar verme kastıyla hareket ettiğine dair dosya kapsamında herhangi bir delil bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

2. Kabule göre de;

a. İddianame ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 21. maddesinin uygulanması talep edildiği halde, sanığa ek savunma hakkı verilmeden belirtilen maddenin uygulanmaması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesine aykırı davranılması,

b. Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesi uyarınca hükmolunan 4 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken, 3 ay 10 gün yerine 3 ay hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini,

c. TCK'nın 53. maddesinin 4. fıkrası gereğince kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, aynı maddenin 1. fıkrasında sayılan hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

d. 30.03.2015 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 30.03.2014 olarak hatalı yazılması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR