Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11388 K.2024/17775

Sanığın 09.12.2014 - 20.02.2015 tarihleri arasında cezaevinde bulunduğu ve yerel mahkemece gerekçeli kararın sanığa 29.12.2014 tarihinde adresine tebliğ edildiği dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğu yerel mahkemenin 15.02.2021 tarihli ek kararı ile de sabit olmakla; eski hale getirme talebinin kabulüyle sanığın öğrenme üzerine yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın tekerrüre esas alınan Silivri 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.03.2013 tarih, 2012/758 Esas, 2013/271 Karar sayılı, 24.04.2013 tarihinde kesinleşen ilamına konu suçu işlediği sırada sanığın on sekiz yaşını tamamlamadığı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/5. maddesi hükmüne göre anılan karar nedeniyle sanığın mükerrir sayılamayacağı gözetilmeden,sanığın on sekiz yaşını tamamlamadığı sırada işlediği suçtan kurulan mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas alınası,