Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11448 K.2024/13618

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Olay yakalama tutanağına göre, emniyet ekiplerince kontrol edilmek üzere durdurulmak istenen motosiklet üzerindeki iki şahsın takip sonucu yakalandıkları, yapılan sorguda motosikletin şikâyetçiye ait olduğunun anlaşıldığı olayda; suça sürüklenen çocuğun, şikâyetçinin bulunması ve çalınan malzemenin tesliminde bir katkısının olmadığı gözetildiğinde, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesi uyarınca indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, uygulamada yapılan hatadan ötürü ikinci kez atıfet sağlayacak şekilde 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi şeklindeki düşünceye iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi verilen 14.04.2014 tarihli karar ile suça sürüklenen çocuğun neticeten 4.520,00 TL adli para cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı suça sürüklenen çocuk hakkında CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 4.520,00 TL adli para cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, 7 ay 6 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,