Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11494 K.2023/8034

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay 22. Ceza Dairesinin 11.11.2015 tarihli ve 2015/6884 Esas, 2015/6926 Karar sayılı onama ilâm tarihi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının anılan ilâma itirazı üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 27.04.2022 tarihli ve 2022/3191 Esas, 2022/8413 Karar sayılı onama kararının kaldırılmasına dair kararı arasında zamanaşımı süresinin durduğu ve bu nedenle zamanaşımının dolmadığı belirlendiğinden, Tebliğname'deki 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin geçtiğine dair görüşe iştirak edilmemiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında bozma kararından önce kurulan 08.03.2012 tarihli ilk kararda, tekerrür hükümlerinin uygulanmadığı ve ilk kararın sadece sanık tarafından temyiz edilmiş olması nedeniyle bozmadan sonra kurulan hükümde kazanılmış hak nedeniyle sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, bozmadan sonra kurulan 12.01.2023 tarihli kararda, sanığın adlî sicil kaydında yer ... Denizli 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/91 Esas, 2007/218 Karar sayılı ilâmı esas alınarak sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinin uygulanmasına ve sanığın kazanılmış hakkının infaz aşamasında gözetilmesine karar verilmesi suretiyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesine muhalefet edilmesi ve infazda tereddüte neden olunması,