Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11774 K.2023/1983

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 07.09.2022 tarihli ve 2022/813 Esas, 2022/14249 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.02.2023 tarihli ve KD-2023/3916 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazları. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 19.09.2019 tarihli ve 2019/1388 Esas, 2019/1896 Karar sayılı kararının sanıklar ... ve ... müdafiine 02.10.2019 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen sanıklar müdafiinin yasal süresi içerisinde herhangi bir temyiz başvurusunda bulunmadığı,

ancak Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı ilâmında açıklanan nedenler, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11/1-son maddesi ve 5271 sayılı Kanun'un 35/2. maddesi çerçevesinde İstinaf Mahkemesi kararının sanıklara da ayrıca tebliğinin gerektiği, tebliğ tarihinde cezaevinde bulunmasalar da sanıklara Mahkeme kararı tebliğ edilmediğinden ve yüz yüzelik gerçekleşmemesi nedeniyle, kararı müdafiden öğrenme imkânı bulunmayan sanıkların aleyhine verilen İstinaf Mahkemesi kararından haberdar olmadıkları ve dolayısıyla temyiz haklarını kullanamadıkları,

müdafilerinin süreyi kaçırmış olmasında kusurları bulunmayan sanıklar ... ve ...'in ve buna bağlı olarak sanık ... vasisinin temyiz hakkından yararlanabilecekleri, öğrenme üzerine sundukları temyiz istemlerinin süresinde olduğunun kabulünün gerektiği, bu itibarla sanık ... ve ... vasisinin temyiz istemlerinin süre yönünden reddine ve sanık ...'in temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın onanmasına dair Yargıtay ilgili dairesi kararının hukuka aykırı olduğu;

ayrıca, sanık ... vasisinin temyiz talebi ile ilgili olarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.01.2022 tarihli ve 2019/103578 sayılı tebliğnamesinde görüş bulunmadığı halde vasinin temyiz istemi hakkında 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 28. maddesi uyarınca tebliğname ile görüş alınmadan temyiz başvurusunun reddine karar verilmesinin de hukuka aykırı olması nedenleriyle, sanık ..., sanık ... ve vasisinin temyiz istemleri ile ilgili olarak verilen Yargıtay 2. Ceza Dairesi kararının kaldırılması, sanık ...'in temyiz isteminin reddine ilişkin İstinaf Mahkemesi ek kararının kaldırılması,

sanıklar ... ve ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümlerin miktarları itibarıyla temyiz edilemez olduğundan sanıkların ve sanık ... vasisinin temyiz istemlerinin reddi, sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükümlerin onanmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Sanıklar ... ve ... hakkında İlk Derece Mahkemesi kararıyla hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından mahkûmiyet hükümleri kurulduğu, kararın sanıklar ve sanıklar müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda istinaf başvurularının esastan reddine karar verildiği, söz konusu kararın sanıklar müdafiine 02.10.2019 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, sanıklara ayrıca tebliğ yapılmadığı,

her ne kadar 7201 sayılı Kanun'un 11. maddesi uyarınca vekil vasıtası ile takip edilen işlerde, sanığa yeniden karar tebliği gerekmediği belirtilmiş ise de Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı ilâmında belirtilen “Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin (İHAS) 13. maddesi ve CMK'nın 34. maddesinin ikinci fıkrası, Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinin son cümlesi ile CMK'nın 35. maddesinin 2. fıkrasındaki düzenlemeler ve müdafi ile vekil arasındaki farklılıklar da gözetildiğinde;

sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir.” şeklindeki kabul ve ilkeler göz önüne alındığında, yoklukta verilen kararın sanıklar müdafiinden başka sanıklara da ayrıca tebliğ edilmemiş olması ve sanıklar müdafiinin kusurlu davranışı ile temyiz isteminde bulunmaması nedeniyle sanıklar ... ve ... ile sanık ... vasisinin öğrenme üzerine sundukları temyiz istemlerinin süresinde olduğunun kabul edilmesi ile.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.01.2022 tarihli ve 2019/103578 sayılı tebliğnamesinde sanık ... vasisinin temyiz istemi ile görüş bulunmadığı, anılan hususta 2797 sayılı Kanun'un 28. maddesi uyarınca tebliğname ile görüş alınmasının gerektiği anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 07.09.2022 tarihli ve 2022/813 Esas, 2022/14249 Karar sayılı ilâmındaki sanık ... ve sanık ... vasisinin temyiz istemlerinin reddi ile sanık ...'in temyiz isteminin reddine ilişkin İstinaf Mahkemesi ek kararının onanmasına dair kararların KALDIRILMASINA,

3. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenlerle, sanık ..., sanık ... ve vasisinin temyiz istemlerinin süresinde olduğu kabul edilerek, sanık ...'in temyiz isteminin reddine ilişkin Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 17.01.2020 tarihli ve 2019/1388 Esas, 2019/1896 Karar sayılı ek kararının KALDIRILMASINA,

3. Sanıklar ... ve ... Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Sanıklar hakkında, Denizli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.04.2019 tarihli ve 2017/74 Esas, 2019/475 Karar sayılı kararı ile konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1-c, 62/1, 53, 63. maddeleri uyarınca kurulan 1 yıl 8 ay hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a. maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ..., sanık ... ve vasisinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE,

4. Sanıklar ... ve ... Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden