Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11823 K.2025/16190

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın suçu işlediğine dair delil olmadığına, müştekinin gerçek dışı beyanlarının müvekkil lehine kanaat uyandırır durumda olduğu hâlde hüküm kurulurken dikkate alınmadığına, sanığın suç kastının bulunmadığına, 5237 sayılı Kanun'un 145 ve 168. madde hükümlerinin değerlendirilmediğine, mahsup hükümlerinin uygulanmadığına, ek savunma hakkı tanınmadan hırsızlık suçundan hüküm kurulduğuna, müvekkil lehine olgular ve hükümler dikkate alınmaksızın hüküm kurulduğuna,

sanık hakkında verilen hükmün hiçbir şüpheye yer vermeksizin sanığın suç işlediğini göstermekten uzak olması nedeniyle usul ve yasaya aykırı olduğuna ve sanığın bu nedenle beraat etmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;