Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11862 K.2025/1542

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesi

5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 31/3 ve 168/2. maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak netice cezanın 2 yıl 1 ay yerine 1 yıl 13 ay olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II. Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesi

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Bozma öncesi yapılan yargılamada, suça sürüklenen çocuğun 4.800,00 TL adlî para cezasıyla cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan 1 yıl 1 ay 10 gün ay hapis cezasının 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 4.800,00 TL adlî para cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, suça sürüklenen çocuğun öncelikle neticeten 8 ay hapis cezası ile, akabinde 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a ve 52/2 maddeleri uyarınca 4.800,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

2. Suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkı nedeniyle uygulama yapılırken 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesinin gösterilmemesi,

3. Adlî para cezasının taksitlendirilmesine karar verilirken uygulama maddesinin 5237 sayılı Kanun'un 52/4. maddesi yerine 52/2. maddesi olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usûlü Kanunu'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından (5) ve (6) numaralı bentleri tamamen çıkarılarak yerine "...