Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11893 K.2025/15523

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, müvekkili hakkında her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı delil bulunmadan sırf yorumla, soyut müşteki ve tanık beyanı ile müvekkili hakkında ceza verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşulları bulunmasına rağmen ve 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi uyarınca müvekkilin cezasının ertelenebilme koşulları bulunmasına karşın, bu hususların göz ardı edildiğine, müvekkilinin herhangi bir suç teşkil edebilecek,

suça konu olayla ilgili olarak herhangi bir bağlantısının ve eyleminin, illiyet bağının bulunmadığına, suç işleme kasıt ve iradesinin bulunmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;